Instytucja zasiedzenia regulowana jest przepisami kodeksu cywilnego - ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Dz. U. nr 16 poz. 93 z późniejszymi zmianami. Jest to sposób nabycia poprzez upływ czasu. Zasiedzenie sankcjonuje trwający od dłuższego czasu faktyczny stan posiadania.
Zasiedzenie od wieków funkcjonuje w prawie polskim i nie tylko. W prawie rzymskim możliwe było zasiedzenie, trzeba było spełnić kilka przesłanek. W Polsce, w prawie ziemskim, instytucja ta istnieje od XIII wieku.
Co może być przedmiotem zasiedzenia? Na własność można nabyć nieruchomość gruntową, budynkową, lokalową, służebność lub użytkowanie wieczyste. Poniżej zamieszczamy wyjątki z kodeksu cywilnego regulujące działanie tej instytucji:
Art. 172. Posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie).
§ 2. Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.
Art. 173. Jeżeli właściciel nieruchomości, przeciwko któremu biegnie zasiedzenie, jest małoletni, zasiedzenie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem dwóch lat od uzyskania pełnoletności przez właściciela.
Art. 175. Do biegu zasiedzenia stosuje się odpowiednio przepisy o biegu przedawnienia roszczeń .
Art. 176. § 1. Jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści.
§ 2. Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy obecny posiadacz jest spadkobiercą poprzedniego posiadacza.
Copyright © Money.pl